آدمها وقتی عاشق باشند احساسات از همه وجودشان می بارد از حفها و حرکاتشان از لبخندها و نگاهشان. دلت که پر باشد از عشق آنوقت می خندی مینویسی شعر می گویی موسیقی گوش می دهی...

دستم به نوشتن می رود اما دلم نه!

دلم می رود به دنبال گم شده ها مدفون شده ها

بهانه ها و کنایه ها

به دنبال عشق

و انگار عشق همان بود که یک بار حادث شد و چونان گوگرد سر کبریت گر گرفت و شعله ور شد و سوزاند و اشک ریخت و تمام شد

                                 خاکستر سیاه شد

 

و این شد

این شد که عادت آمد  جای سوختگی

                                                   گر گرفتگی

 

...همه چیز یکنواخت شد