و صدایت سبز و لرزان

ولیک من دخترک هجده ساله ای نبودم

که دلم را به دستت بسپارم

تا با خود ببری

و روزی که آبی دلم برایت قرمز شد

باز پس بیاوری و بگویی

می خواهم آزاد باشم

می دانم خاطره غبار می گیرد اما پاک نمی شود

می دانم که اگر بخواهی خاطره را درون صندوق دلت پنهان می کنی

پس

با خاطره روزها را سپری مکن

بگذار خاطره دست نخورده بماند در صندوقچه دلت!

اما از نظر من این یک امتحان بود!

ای پسر عمران! هر گاه بنده ای مرا بخواند، آنچنان به سخن او گوش می سپرم که گویی بنده ای جز او ندارم اما شگفتا که بنده ام همه را چنان می خواند که گویی همه خدای اویند جز من.