گفتم: در چشمانت هیچ چیز نیست.

به خنده گفتی: چرا...خشونت

و در آغوشم گرفتی.

همه خشونتت در آغوشت بود...

فکر نمی کردم اینقدر خوب به حرفهایم گوش دهی....

دیگر کسی را دارم که در برش خالی شوم...

میگه: مامانو درک کن سنی ازش گذشته...سر به سرش نذار .میگم:چشم

میگه: پسرمو درک کن امتحان داره عصبیه .....میگم: چشم

میگه: خاله منو درک کن ملممون خیلی مشق میده...میگم: چشم

میگه: اونو درک کن تنهاس...میگم:چشم

میگه: دوستاتو درک کن سرشون شلوغه... میگم:چشم

چه کسی آیا در دل به من می گوید چشم؟

دلم می گیرد.. می سوزد..می شکند از قصه تکراری عشق. یک روز یک نفر از یکجای دور میاد توی زندگیت و میشه همه چیزت. طول می کشه تا عاشق بشوی اما همین که اینو می فهمه..تنهات می ذاره و میره. می شی یکه و تنها. توی اونهمه امید غرق نا امیدی می شی. اونوقت دلت خسته می شه از آدمای تکراری.. حرفای تکراری.. حتی من تکراری! این ترحم نیست که دارم.بدان. اما نمی خواهم راههای رفته منو کس دیگه ای هم بره. همون راههای رفته دیگران که من رفتم. اصلا انگار این رسمشه. اینروزا دل مشغولیام...نه... فکر مشغولیهام انقدر زیاده که تو توش گمی.اما چهره ندیده ات مدام جلوی نظرمه. چهره خودمه با اون چشمای معصوم! همون چشمایی که از تهش فقط غم میاد و یک کلمه...چرا؟.......که طول میکشه تا جوابشو بفهمی گرچه مدام دارم بهت می گم...حکایت همون جونورس!

به من میگن تو سخت میگیری دنیا انقدرا هم بد نیست. اما من اینجوریم..تو هم!

تو هم گم شدی توی یه چیزی که میگن عشقه! اما این عشق نیست!

تو همون بودی که صدای قهقه ت همه جا می پیچید. همون که سرتاسر خیابون رو بی توجه به همه قدم میزدی. همونی که از نگاه کردن به آدمها لذت می بردی. همونی که صدای قطرات بارونو حفظ می کردی. دلم برای تویی که در چشمات برق مهر بود تنگ شده. تو که صداقتت رو به گزافترین بها نمی فروختی. تو همونی بودی که از خریدن یه پفک مثل بچه ها ذوق می کردی. تو که هر شب موقع خواب همه کارهای روزت رو محاسبه می کردی.

تو که برای خودت کسی بودی!

دلم برایت تنگ شده برای نگاه معصومانه ات در آیینه.

چند وقته به آیینه نگاه نکردی؟

گر راست بگویی و در بند بمانی

                                     به زانکه دروغت دهد از بند رهایی

لوح این نوشته رو خیلی سال پیش که اصلا نمی فهمیدم چقدر می شه دروغ گفت برای کسی خریدم که دروغ کودکانه اش هنوز هم آزارم می دهد.

آنوقتها فکر می کردم دروغ فقط اینست که به برادرت نگویی با چه کسی تلفنی صحبت می کردی یا به مادرت بگویی نمره ات از همه بیشتر شده!

حالا که کمی بزرگتر شدم میبینم آدمهای سفید خیلی کم هستند حتی کسانی که تو به حقیقت به آنها اعتماد می کنی رنگشان سفید راستی نیست. از زمانی که دروغگو ترین راستگوی زندگیم رفته همه دروغها و راستها با هم در آمیخته.

با تردید راست می گویم. حتی فکر می کنم  دیگر خاکستری شده ام.

بی اعتمادی برایم زجر آور شده!

...

چشمان خسته ات را روی رفتارم بستی! اما اینرا بدان همیشه راستش را می گویم.

از خواب پریدم....دست خودم روی گلویم بود!

می گویند هر اتفاقی ففقط یک بار  در زندگی رخ می دهد. زیرا که زمان گذراست.

می خواستم عاشق شوم، تکرار نمی شود.

به جایی رسیدم که نمی توانم بین عشق و دوست داشتن و عادت یکی را ثابت کنم.

نی نی تر چشمانم حاکی از سرگردانیم است!

مرا هوای عاشقی است بر سر

نوای جداییست در دل

نغمه مهر است بر لب

روزنه امید است در چشم

نیمه شب در خواب با گلوی گرفته صدایت می زنم.......تو را می خواهم..او را صدا می زنم.

چهره ای دیدم عاشق که نگاهش را می دزدید از وهم بر ملا شدن راز سینه

خدا: داده ام .....زندگی

گفت: این که بدترینه

خدا: پس بمیر

کنار کشید تا آرام آرم هدیه را باز کند!

امروز روز من است...

روز تاجگذاریم..برای فرمانروایی در شهر زندگی